«Αιχμάλωτοι των συμβολισμών» Του Παύλου Μ. Παύλου

Με την εξέλιξή του ο ανθρώπινος εγκέφαλος ενίσχυσε κυρίως την αφαιρετική του ικανότητα και τη φαντασία: Περισσότερο από όλα τα πρωτεύοντα, ο άνθρωπος μπορεί να σχηματίζει στο μυαλό του άπειρες έννοιες. Για να έχει στη συνέχεια τη δυνατότητα να πραγματοποιεί πολύπλοκους συλλογισμούς με τη βοήθεια της φαντασίας, να επικοινωνεί στη βάση των αποτελεσμάτων τους και να οργανώνεται σε κοινωνίες.

Μέσα σε αυτήν τη διαδικασία, πολλές από αυτές τις αφαιρετικές έννοιες αποκτούν αναπόφευκτα τον χαρακτήρα του συμβόλου. Κάτι επίσης απαραίτητο για να μπορούμε να επικοινωνούμε και να λειτουργούμε ως κοινωνία. Μια παραφυάδα της λειτουργίας των συμβόλων είναι και οι συμβολισμοί: Προκειμένου το μυαλό να κόβει δρόμο, εκλαμβάνει ως δεδομένα και αληθή κάποια πράγματα, μόνο και μόνο επειδή έχει καθιερωθεί κοινωνικά μια ακολουθία όσο επισφαλής κι αν είναι. Π.χ. η τραχιά φωνή και ο κοφτός λόγος ενός πολιτικού ηγέτη «σημαίνουν» ότι είναι αποφασιστικός και ικανός να κυβερνήσει. Η τραχιά φωνή και ο κοφτός λόγος ενός πωλητή «σημαίνουν» ότι είναι αγενής και αμόρφωτος.

Τα προβλήματα αρχίζουν από τη στιγμή που τα μυαλά μας εθίζονται στο «να κόβουν δρόμο» διαρκώς. Γιατί έτσι πια οι συμβολισμοί μετατρέπονται από υπηρέτες της επικοινωνίας σε αφέντες της σκέψης μας.

Πρέπει να συνδεθείτε / κάνετε εγγραφή για να διαβάσετε περισσότερα

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ