Ας είναι δική σας η καρέκλα σας και δική μας η ελευθερία μας

Ένα πρωί Κυριακής στις 21 Ιανουαρίου. Ήταν ένα πρωινό σαν όλα τα άλλα. Ήρεμο, ήσυχο. Ετοιμαζόμασταν να προγευματίσουμε όλοι μαζί στην εφημερίδα. Ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά μας στην τηλεόραση ο Ταγίπ Ερντογάν. Μιλούσε στο βήμα στη γυναικεία οργάνωση του κόμματός του στην Προύσα. Στο πανό που υπήρχε πίσω του έγραφε: «Γυναίκες της Τουρκίας ηρωίδες της δημοκρατίας». Έλεγε το εξής: «Μια ξεφτιλισμένη εφημερίδα στη βόρεια Κύπρο σήμερα έβαλε έναν ανήθικο τίτλο. Καλώ εδώ τα αδέλφια μας στην τουρκική δημοκρατία της βόρειας Κύπρου να πάρουν θέση. Και λέει ότι ο τουρκικός στρατός έκανε μια νέα εισβολή μετά την Κύπρο. Τι ανηθικότητα είναι αυτή, τι ξεδιαντροπιά. Επομένως, εγώ στα αδέλφια μου στη βόρεια Κύπρο λέω πρέπει να τους δώσουν την απάντηση που χρειάζεται ειδικά επιδεικνύοντας μια τέτοια στάση». Η πρόταση δεν είναι σωστή, όμως είναι δική του. Μας υπέδειξε ξεκάθαρα ως στόχο. Τι ήταν αυτό που τον θύμωσε έτσι; Ο πρωτοσέλιδος τίτλος στην εφημερίδα μας: «Ακόμα μια επιχείρηση εισβολής από την Τουρκία». Ο τουρκικός στρατός έμπαινε στο Αφρίν στη Συρία. Όπως είχε μπει στην Κύπρο το 1974. Στον αέρα πάλι υπήρχε μυρωδιά αίματος, προσφυγιάς και θανάτου. Όμως, εκτός από εμάς, κανείς στην κοινότητά μας, κανένα κόμμα, καμία συντεχνία και καμία οργάνωση δεν είχε αντιταχθεί σε αυτό. Και ύστερα θα έλεγαν για εμάς «μακάρι να μην το έγραφαν».

Πρέπει να συνδεθείτε / κάνετε εγγραφή για να διαβάσετε περισσότερα

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ