Γιατί είναι τόσο σκληροί οι Αυστραλοί με τον Τζόκοβιτς;

Στην Αυστραλία έχω πάει δύο φορές. Υπέροχη χώρα, εύχαρις κόσμος, χαλαρός. Σίγουρα, αλλιώς τα βλέπεις ως επισκέπτης κι αλλιώς όταν ζεις εκεί, αλλά, και απ’ όσους ξέρω, είτε έζησαν είτε ζουν ακόμα, αυτό έχουν να λένε. 

Εκείνο που συνήθως θεωρούν μειονέκτημα είναι η πολύ μεγάλη απόσταση που χωρίζει την Αυστραλία από το οτιδήποτε, και από την Κύπρο. Το οτιδήποτε είναι γεγονός, αν και παντού οι αποστάσεις είναι σχετικές. Το της Κύπρου το λες και πλεονέκτημα από μια άποψη.

Ένα δε από τα πράγματα που κάνουν εντύπωση, και όχι απαραίτητα θετική στον επισκέπτη, είναι αυτό που διεθνώς αποκαλείται Red Tape. 

Οι αυστηροί, δηλαδή, κανονισμοί εισόδου και συχνά η γραφειοκρατία, είτε σε σχέση με τη μετανάστευση -με την ευρεία της έννοια, η οποία αφορά και τον τουρίστα- είτε, ακόμη περισσότερο, με το τι δεν μπορεί να πάρει κάποιος στη χώρα και τον έλεγχο που του γίνεται κατά την άφιξη. Στην Ευρώπη, αυτά ανήκουν σε άλλες εποχές, αλλά και πάλι η βιοποικιλότητα στην Ευρώπη δεν έχει τις ιδιαιτερότητες της αυστραλιανής.

Η αποκέντρωση της εξουσίας στην Αυστραλία και το σύστημα το οποίο δίνει απόλυτες ενίοτε εξουσίες στις τοπικές κυβερνήσεις κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα και, εάν τύχει να μπλέξεις, είναι δύσκολο να ξεμπλέξεις εύκολα.  

Θυμάμαι πως στο δεύτερό μου ταξίδι είχα την ατυχία να πέσει το σύστημα στην πολιτεία που θα πήγαινα, να μπλοκαριστούν κάποιες αιτήσεις, η δική μου ανάμεσά τους και κανείς άλλος να μην μπορεί να μου δώσει τη βίζα. Κόντεψα να χάσω το ταξίδι. Έφευγα το μεσημέρι από τη Λάρνακα και η επιβεβαίωση ήρθε κάτι ώρες πριν την πτήση. 

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Διότι, εάν θες να ταξιδεύεις, υπάρχει μια βασική αρχή: όταν επιλέγεις να πας σε μία χώρα, είσαι υποχρεωμένος να σέβεσαι τους κανονισμούς και τους νόμους της, είτε συμφωνείς μ’ αυτούς είτε όχι.

Εάν δεν γουστάρεις, δεν πας. Και εγώ π.χ. θα είχα πολιτιστική περιέργεια να επισκεφτώ χώρες όπως το Ιράν λ.χ., αλλά δεν το κάνω υπό τις παρούσες συνθήκες και το εκεί απάνθρωπο και σκοτεινό του καθεστώς. 

Όπως δεν θα πήγαινα ούτε στη Λευκορωσία, επί παραδείγματι. Στη Ρωσία, δεν έχω επίσης πάει, αλλά εκεί πια είναι και θέμα ασφάλειας, άστε που δεν θα μου έδιναν ποτέ βίζα στην εδώ πρεσβεία τους. 

Το να πας σε μια χώρα, λοιπόν, είναι επιλογή σου. Πόσω μάλλον το να πηγαίνεις για να εργαστείς σ’ αυτή τη χώρα και, εάν μιλάμε για το αυστραλιανό Open και τον Τζόκοβιτς, αυτό ακριβώς είναι που πήγε να κάνει. Ο νικητής του Open, με πιθανότερο τον ίδιο τον Τζόκοβιτς, φεύγει με 2,8 εκατομμύρια ευρώ στην τσέπη, ο δε δεύτερος με 1,4 εκατομμύρια ευρώ. 

Πρέπει να συνδεθείτε / κάνετε εγγραφή για να διαβάσετε περισσότερα

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ