«Γιατί; Γιατί; Γιατί;» του Χρήστου Πουργουρίδη

Ανήμερα των Φώτων τελείωσα τη μελέτη του βιβλίου του Μακάριου Δρουσιώτη, Έγκλημα στο Κραν Μοντανά. Είχα παραγγείλει το βιβλίο σε γειτονικό του γραφείου μου βιβλιοπωλείο, αλλά την Πρωτοχρονιά μου έφερε ο γιος μου ένα αντίτυπο ως δώρο, από στενή και εκλεκτή συνεργάτιδά του. Με το που έκλεισα το βιβλίο και το τοποθέτησα πίσω στη βιβλιοθήκη, το πρώτο συναίσθημα που με κατέβαλε ήταν έντονης αηδίας. Όχι για τον Νίκο Αναστασιάδη, αλλά για τον εαυτό μου. Που πήγα σαν μαλ…. και του έδωσα στήριξη και την ψήφο μου το 2013. Λίγο μυαλό αν έβαζα και ανακαλούσα στη μνήμη τη διαδρομή του ανδρός μέσα στον Δημοκρατικό Συναγερμό, θα έβλεπα ολοφάνερα μπροστά μου ότι ήταν ένας πολιτικός ο οποίος χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία θα θυσίαζε τη λύση του Κυπριακού για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα συμφέροντα, πρωτίστως δικά του αλλά και κάποιων τρίτων. Στις σελίδες 18 – 19, ο Μακάριος Δρουσιώτης περιγράφει την πρώτη του «τραυματική» εμπειρία από τη φραστική κακοποίηση που δέχθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, επειδή μια ανακοίνωση που ετοίμασαν μαζί με τον Πάμπο Χαραλάμπους δεν του άρεσε. Είδε έναν Πρόεδρο σε κατάσταση αλλοφροσύνης να ουρλιάζει και να προκαλεί τρόμο σε όσους εργάζονταν στα γειτονικά γραφεία του δικού του γραφείου. Τέτοια περιστατικά δεν ήσαν καθόλου σπάνια στην Πινδάρου επί προεδρίας Αναστασιάδη. Απλώς θυμίζω το περιστατικό με τα τασάκια, που μόνο από τύχη δεν έστειλαν στο νοσοκομείο τον καημένο τον Σοφοκλή Χατζηγιάννη, βουλευτή Αμμοχώστου. Αισθανόμενος απέχθεια με τον εαυτό μου, προσπάθησα να βρω κάποιες δικαιολογίες, όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις. Τον ψήφισαν και τόσοι άλλοι, σκέφτηκα, δεν είναι δυνατόν να είμαστε όλοι μαλ….

Πρέπει να συνδεθείτε / κάνετε εγγραφή για να διαβάσετε περισσότερα

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ