Η κρίση στην ΕΔΕΚ δείχνει το έλλειμμα δημοκρατίας που επικρατεί σε όλα τα κόμματά μας

Τα τεκταινόμενα εδώ και αρκετό καιρό στην ΕΔΕΚ, πέρα από τα εσωτερικά ζητήματα και προβλήματα του συγκεκριμένου κόμματος αναδεικνύουν και ένα ευρύτερο πρόβλημα της κυπριακής πολιτικής ζωής και των κυπριακών πολιτικών κομμάτων.

Το σοβαρό έλλειμμα δημοκρατίας που κυριαρχεί σε αυτά και ο ηγετοκεντρικός τρόπος λειτουργίας τους, ένα πρόβλημα που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό συναντάται σε όλα ανεξαιρέτως τα κόμματά μας, είτε το παραδέχονται, είτε όχι.

Η αντίληψη που υπάρχει και εφαρμόζεται στα κυπριακά κόμματα είναι ότι η δημοκρατία ξεκινά εκ των άνω και πηγαίνει προς τα κάτω, ενώ η πραγματική δημοκρατία είναι εκείνη που ξεκινά από τη βάση και επεκτείνεται στην κορυφή.

Γιατί είναι εντελώς στρεβλή η αντίληψη ότι οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται από τους ηγέτες ή στην καλύτερη περίπτωση από μία μικρή ηγετική μονάδα και να διοχετεύονται στη συνέχεια προς εφαρμογή και υλοποίηση στα κατώτερα όργανα και τη βάση.

Τα πραγματικά δημοκρατικά κόμματα όμως είναι εκείνα που ακολουθούν την ακριβώς αντίθετη πορεία. Δηλαδή η βάση με ελεύθερη, ανοικτή και χωρίς περιορισμούς συζήτηση διαμορφώνει θέσεις και πολιτικές και τα δημοκρατικά εκλελεγμένα κομματικά όργανα, μέχρι το ανώτατο που είναι ο ηγέτης, αναλαμβάνουν την εκτέλεση και εφαρμογή αυτών των θέσεων και αποφάσεων. Έχουν δηλαδή καθαρά εκτελεστικό κυρίως λόγο και είναι υπόλογα στη βάση.

Όποιο κυπριακό κόμμα ισχυριστεί ότι λειτουργεί σε αυτή τη βάση και με αυτή τη φιλοσοφία, απλά λέει ψέματα και φαινόμενα όπως αυτά που βλέπουμε σήμερα στην ΕΔΕΚ, να επιβληθεί δηλαδή το δικό του ηγέτη και να υποταχθούν όλοι σε αυτό, παρατηρούνται ή παρατηρήθηκαν κατά καιρούς σε όλα ανεξαιρέτως τα κόμματά μας.

Αφήνοντας έξω τα μικρά ευκαιριακά και προσωποπαγή κόμματα που έρχονται και παρέρχονται και που είναι κατά κανόνα μικρά παρεΐστικα σχήματα και όχι κανονικά κόμματα, και τα τέσσερα παραδοσιακά κόμματα της κυπριακής πολιτικής σκηνής (ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ) βρέθηκαν ή βρίσκονται κατά καιρούς στην πολύχρονη πορεία τους σε παρόμοια με τη σημερινή στην ΕΔΕΚ κατάσταση και εφάρμοσαν και εφαρμόζουν τις ίδιες «δημοκρατικές» διαδικασίες για να εξοντώσουν κάθε φωνή αντίδρασης ή αντίστασης στην ηγεσία ή κάθε προσπάθεια να ληφθούν σημαντικές αποφάσεις ελεύθερα και δημοκρατικά από τη βάση.

Ενδεικτικά πριν λίγα χρόνια ήταν το ΔΗΚΟ με τον Νικόλα Παπαδόπουλο να φιμώνει κάθε αντίθετη άποψη και να θέτει εκτός κόμματος κάθε μη «προσκυνημένο» σε αυτόν. Πολύ παλαιότερα (το 1989) ήταν η διάσπαση του ΑΚΕΛ με τον Δ. Χριστόφια στην προσπάθειά του να εδραιωθεί και να προφυλάξει τάχατες την «ιδεολογική καθαρότητα» του κόμματός του να αποβάλλει τα 2/3 της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΑΚΕΛ και να ξηλώνει εν μία νυκτί όλη την ηγεσία της ΠΕΟ και στο ενδιάμεσο περίπου (μετά το δημοψήφισμα του 2004) είχαμε τη διάσπαση του ΔΗΣΥ με αφορμή τη στάση του κόμματος έναντι του σχεδίου Ανάν.

Με λίγα λόγια όλα τα κυπριακά κόμματα πάσχουν από σοβαρό έλλειμμα δημοκρατίας, δεν έμαθαν να σέβονται και να ανέχονται την «άλλη» άποψη και λειτουργούν κυρίως συγκεντρωτικά και αυτός είναι και ένας από τους βασικούς λόγους που έχουν αποξενωθεί από τους πολίτες και που οι πολίτες έχουν προ καιρού απαξιώσει την κυπριακή πολιτική.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ