Κανείς δεν κερδίζει εκλογές μόνο με ηθικό πλεονέκτημα

Γράφει η Ρένα Χόπλαρου

Έχω πολλές άσχημες προσωπικές εμπειρίες με αριστερούς φίλους οι οποίοι εντελώς αυθόρμητα, εν τη ρύμη του λόγου τους, επικαλέστηκαν το ηθικό πλεονέκτημα που έχουν μόνο και μόνο γιατί είναι αριστεροί. Για παράδειγμα, όταν έγραψα πόσο λυπάμαι που κάηκε και λεηλατήθηκε ο ιστορικός κινηματογράφος Αττικόν στο κέντρο της Αθήνας από κουκουλοφόρους αντιεξουσιαστές, με κατηγόρησαν ότι «λυπάμαι για τα ντουβάρια και όχι για τους ανθρώπους», υπονοώντας ότι δεν έχω ανθρωπιά, ότι είμαι ανάλγητη δεξιά η οποία «δεν μπορεί να κατανοήσει το αίσθημα αδικίας και την εξέγερση των νέων παιδιών». Να σημειώσω ότι εκείνη τη βίαιη νύχτα της 12ης Φεβρουαρίου 2012, εκτός από τους δύο πιο ιστορικούς κινηματογράφους της Αθήνας, το Αττικόν και το Απόλλων, «οι καλοί» κουκουλοφόροι που είχαν το δίκαιο με το μέρος τους» κατέστρεψαν ολοσχερώς 45 ακόμα ιδιοκτησίες ανθρώπων, οι οποίοι την επόμενη μέρα βρέθηκαν άνεργοι. Όχι μόνο αυτοί, αλλά και οι υπάλληλοί τους. Ψιλά γράμματα όταν έχει κανείς από γεννησιμιού του το ηθικό πλεονέκτημα. Πρόσφατα, σε σχολιασμό για την κίνηση/πρόταση Αβέρωφ προς Χριστοδουλίδη, διάβασα πάλι από αριστερή φίλη πως «για δεξιός είναι σωστός», λες και οι δεξιοί δεν είναι σωστοί, είναι χαμένοι από χέρι ως μη σωστοί πολιτικά. Η πιο συνηθισμένη βέβαια υπόνοια σε πολιτικές συζητήσεις είναι πως οι δεξιοί δεν είναι δημοκράτες σαν τους αριστερούς γιατί κουβαλούν σαν τον Αδάμ και την Εύα το προπατορικό αμάρτημα: οι προγόνοι τους ήταν όλοι πραξικοπηματίες και έτσι και τα παιδιά τους ευθύνονται για όλα τα κακά της Κύπρου. Τα παραδείγματα που έγραψα παραπάνω δεν έχουν καμία δόση υπερβολής. Έχω διαβάσει και ακούσει και χειρότερα. Το χειρότερο βέβαια είναι ότι αυτοί που τα εκστομίζουν δεν συνειδητοποιούν πόσο αντιδημοκρατικά και απόλυτα μιλούν. Πέφτουν στον λάκκο που υποτίθεται ότι σκάβουν για τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Ας δούμε το λογικό σφάλμα αυτής της αντίληψης.

Πρέπει να συνδεθείτε / κάνετε εγγραφή για να διαβάσετε περισσότερα

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ