Ο μαρουλόκαμπος, οι έγνοιες τους και η δική μας

«Kάτω στο μαρουλόκαμπο δυο γριάδες εμαλώναν / κι η μια ‘λεγεν της αλλονής εσύ τον άντρα μου ‘χεις. Aν έχω ‘γώ τον άντρα σου να πάθω και να ράνω / να γκρεμιστώ απ’ τα λάχανα να πέσω στα μαρούλια / κι απ’ τα μαρούλια στον χαλβά κι απ’ τον χαλβά στην πίτα…».

Δημοτικό το τραγούδι για όσους δεν έτυχε να το ακούσουν. Ένα από τα αμέτρητα που έσωσε η μεγάλη Δόμνα Σαμίου.

Η πίτα είναι βέβαια το ζητούμενο. Για εκείνους, όχι για εμάς. Θεωρητικά, ναι, είναι και για μας, στην υγειά μας γίνεται όλο τα πανηγύρι και χωρίς τα κορόιδα της υποθέσεως πίτα δεν ζημώνεται, μικρή όμως, αλλά σημαντική η λεπτομέρεια, πως την πίτα αυτή εμείς ούτε την είδαμε, ούτε πρόκειται να τη δούμε. Άλλοι τη χαίρονται. Ειδικά όσο μένουμε παρατηρητές και δεν αντιδρούμε.

Ξέρω, θα μου πείτε το γνωστό «τι να κάνουμε;». Και εγώ κλασικά θα απαντήσω πως η δημοκρατία είναι μια αργή διαδικασία συμμετοχής και δεν γίνεται αλλιώς, δεν σώζεις τίποτα από μόνος σου, ούτε μπορείς και ούτε πρέπει. Ο καθένας μας είμαστε μια ψηφίδα στην εικόνα και ώς εκεί. 

Αν στο μυαλό σου -εσύ- γεννήθηκες για να είσαι ο καλλιτέχνης; Όλοι μας κατά καιρούς. Ένα Hard Restart θέλει απλά το μυαλό σου. Αυτό έχει το πρόβλημα, όχι το σύστημα. Το σύστημα μια χαρά είναι. Μόνο που για να δουλέψει, για να βγάζει εικόνα, θέλει τις ψηφίδες ζωντανές. Όχι αμέτοχες. 

Εδώ την παθαίνουν οι περισσότεροι. Πέντε χρόνια δεν μετέχουν, όταν έρθει η ώρα δεν ψηφίζουν και τα επόμενα πέντε χρόνια διαμαρτύρονται όπως έκαναν και τα προηγούμενα. Δεν έχει τίποτα το συγκλονιστικό όμως το σύστημα. Δεν μπορεί να είσαι ο ήρωας, να ανυψώσεις τον εαυτό σου, πόσω μάλλον να τον εξυψώσεις. 

Είναι απλώς μια ανιαρή, απαραίτητη διαδικασία συμμετοχής για να βγαίνει η εικόνα. Διότι εάν δεν τη βγάλεις εσύ και οι υπόλοιποι, θα τη βγάλουν κάποιοι άλλοι. Και πάλι θα διαμαρτύρεσαι. Αλλά δεν έχει τίποτα το συναρπαστικό. Καθήκον ονομάζεται. Κανείς δεν θα σε μάθει ποτέ και ακόμα και εάν σε μάθει, κανείς δεν θα πρόκειται να σε θυμάται όταν η ψηφίδα σου θα φάει τα ψωμιά της. Αλλιώς είναι που μπορείς και πρέπει να το χαρείς.

Πίσω στο σημείο από το οποίο ξεκίνησα, πριν μακρηγορήσω. Τι περιμένουμε από τους πολιτικούς στη διεκδίκηση της πίτας; Περιμένουμε προτάσεις. Όπως επίσης περιμένουμε να είναι σε θέση, εκτός από τη δική τους ματαιοδοξία να μπορούν να λειτουργούν στη βάση μιας μίνιμουμ αντίληψης για το τι συμβαίνει γύρω τους.

Πρέπει να συνδεθείτε / κάνετε εγγραφή για να διαβάσετε περισσότερα

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ