Πείτε τους, Πρόεδρε, να ηρεμήσουν. Αφού μαζί τα βγάλαμε!

Εγώ πάλι δεν έχω καταλάβει προς τι όλη αυτή η αναστάτωση για την αύξηση των τιμών. Θα πάνε λέει πάνω 25% οι μεζέδες στις ταβέρνες. Μάλιστα. Θα κόψετε τους μεζέδες, απλά πράγματα. Διπλή σαλάτα. «Η κρίση θέλει τον ηγέτη της», ήταν το σλόγκαν του Προέδρου μας όταν πρωτοβγήκε. Δεν ήταν «… θέλει τον μεζέ της».

Θα βλέπετε το Πόθεν Έσχες του Προέδρου μας και θα προσαρμόζεστε ανάλογα με τον λιτό βίο του ηγέτη της χώρας. Δεν δηλώνει πολλά, περνάει με ακόμα λιγότερα. Ασχέτως εάν εσείς δεν έχετε τους… φίλους που έχει αυτός. Θα κάνουμε και δίαιτα εμείς που τη χρειαζόμαστε και εσείς που δεν τη χρειάζεστε, να μην γίνετε όπως εμάς.

Όλα λέει, θα πάνε πάνω. Πιο πάνω για την ακρίβεια. Και; Δεν κατάλαβα. Είμεθα τίποτα πτωχοί; Ή μήπως συμμερίζεστε και εσείς τις ανοησίες που είχε πει ο πρώην υπουργός Οικονομικών, ο Χάρης Γεωργιάδης, και ειδικά εκείνο το αλησμόνητο ότι μόνο ένα ελάχιστο μέρος από τα πολλά δισεκατομμύρια των διαβατηρίων πήγε πίσω στην οικονομία;

Θα μου πείτε δεν είπε μόνο αυτό, είπε και το άλλο, αυτό στη συνέντευξή του στον «Πολίτη» τον περασμένο Μάιο. Τα άλλα, για την ακρίβεια.

Αλλά ας μείνουμε σε αυτό. Είπε, λ.χ., για τα διαβατήρια: «οφείλουμε να παραδεχτούμε τα λάθη μας. Και ως μέλος της κυβέρνησης για επτά σχεδόν χρόνια αναλαμβάνω και προσωπικά το μερίδιο της ευθύνης που μου αναλογεί. […] Μετά την έξοδο από το μνημόνιο έπρεπε είτε να τερματίζαμε τελείως το πρόγραμμα, είτε δραστικά να το περιορίζαμε. […] Η καταχρηστική εκμετάλλευση από επιτήδειους εξέθεσε τη χώρα μας. Αυτή είναι η πραγματικότητα».

Πελλάρες σιόρ. Τι ξέρει ο τέως… υπουργός Οικονομικών της ίδιας της κυβέρνησης; Το Πρόγραμμα έφερε την Κύπρο στην κατάσταση που είναι σήμερα, το λέει ξεκάθαρα ο Πρόεδρός μας. Και σ’ αυτό δεν τον αμφισβητεί κανείς. Ειδικά με δεδομένο ότι ο ίδιος δεν ασχολήθηκε και με κάτι άλλο.

Τόσο σημαντικό ήταν για το μέλλον του τόπου μας το ΚΕΠ που ο άνθρωπος έφτασε, βρε αχάριστοι, για χάρη του Προγράμματος και της Κύπρου μας, να δεχθεί στο Προεδρικό νυν πελάτες του «πρώην» δικηγορικού του γραφείου, το οποίο «απλώς φέρει το όνομά» του και το οποίο δεν θυμάται πότε το άφησε. Είτε το 1997, λέει, είτε το 2013. Δεκάξι χρόνια άλλωστε περνάνε τόσο γρήγορα. Πού να θυμάται; Αλλά το άφησε. Ου ναι!…

Πρέπει να συνδεθείτε / κάνετε εγγραφή για να διαβάσετε περισσότερα

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ